Στο “safe space” του SMUT παρτάρει πιο πολύ από ότι έχει παρτάρει ποτέ στη ζωή της και για δεύτερη χρονιά παρουσιάζει ένα εντυπωσιακό show – mix της καλλιτεχνικής πορείας της, κάνοντας αναδρομή στα πρώτα της τραγούδια, από το «Φταις» στην “Identity Crisis” και “the Villain” φάση της, από τα pop στα πιο dark και electro μονοπάτια της.

«Έκανε την όπερα κάτι που αφορά τους ανθρώπους κι όχι ένα παλιό μουσειακό είδος»: Ο Βασίλης Λούρας το πρόσωπο πίσω από την ιδέα, την έρευνα, το σενάριο αλλά και τη συν-σκηνοθεσία (με τον Μιχάλη Ασθενίδη) μιλάει στον Στέλιο Παρρή για την απόλυτη σοπράνο και τα σπάνια ντοκουμέντα στο ντοκιμαντέρ «Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία: Τα άγνωστα ελληνικά χρόνια της Κάλλας».

«Είχαμε την τεράστια τύχη να βρούμε την τελευταία σωζόμενη ηχογράφηση που έκανε τον Αύγουστο του '77 στο σπίτι της με την πιανίστα Βάσω Δεβετζή, προβάλλοντας μια άρια από τη Δύναμη του Πεπρωμένου. Και είναι σημαντικό για δύο λόγους, γιατί αφενός κάπως διαψεύδει αυτόν το μύθο ότι η Κάλλας πέθανε με κατεβασμένες τις κουρτίνες, με ραγισμένη την καρδιά από τον Ωνάση, δεν έβγαινε έξω, ήταν σε κατάθλιψη κτλ. Δεν ισχύει αυτό. Η Κάλλας μέχρι τελευταία μέρα έκανε πρόβες, δούλευε και έκανε αυτό που έκανε απ’ την αρχή της ζωής της, καθημερινά δούλευε πάνω στη μουσική και στο τραγούδι. Και το άλλο νομίζω πολύ σημαντικό, είναι ότι εδώ η φωνή της είναι όντως πολύ καλύτερη απ' ότι ήταν το '73, '74 και κάπως θα έδινε ελπίδες αν είχε ζήσει παραπάνω να επιστρέψει κάνοντας κάποιες ηχογραφήσεις ενός άλλου ρεπερτορίου».

Στο podcast o Βασίλης Λούρας μιλάει για τα τοπόσημα που συνδέονται με τη ζωή της Κάλλας στην Αθήνα, την Πατησίων - έναν δρόμο που περπατούσε καθημερινά ενώ μιλάει για τα πρώτα χρόνια της στην Αθήνα τονίζοντας πόσο διαμόρφωσαν το φαινόμενο Μαρία Κάλλας. Μοιράζεται στο podcast: 

«Θέλαμε αυτή τη μαύρη τρύπα που υπήρχε για τα ελληνικά χρόνια της Κάλλας να τη γεμίσουμε ούτως ώστε τώρα στη βιβλιογραφία, με την ευρύτερη έννοια, να υπάρχει και αυτό το δεδομένο»

«...H ίδια η Κάλλας σε συνεντεύξεις της όταν της λένε: Η πρώτη σας καριέρα ήταν στην Ιταλία; Λέει όχι. Η πρώτη μου καριέρα δεν ήταν στην Ιταλία. Η πρώτη μου καριέρα είναι στην Αθήνα. Στην Ιταλία είναι η δεύτερη καριέρα. Όντως από την Ιταλία το '47 από τη Βερόνα ξεκίνησε η μεγάλη καριέρα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προηγήθηκε κάτι άλλο, αν δεν είχε προηγηθεί αυτό που έγινε στην Αθήνα εκείνα τα οκτώ χρόνια, δεν θα ήταν τόσο έτοιμη για να αντιμετωπίσει αυτό που αντιμετώπισε τα επόμενα χρόνια δηλαδή».

«Είναι ένα θαύμα της θέλησης...»: Για την “soprano assoluta”, ο Βασίλης Λούρας επισημαίνει στο podcast τις φήμες που συνεχίζουν να «κακοποιούν» το όνομά της, «ανυπόσαστες», τονίζοντας και τις δύσκολες συνθήκες μέσα από τις οποίες κατάφερε να γίνει η απόλυτη σοπράνο, η "La Callas" όπως την αποκαλούν οι Γάλλοι:

«Εμείς λέμε σε κάποια σημεία στο ντοκιμαντέρ και νομίζω αυτή είναι η γραμμή κάπως που τα ενώνει ότι η Κάλλας έζησε μεταξύ θριάμβου και τραγωδίας. Δηλαδή αυτό που κατάφερε στη λυρική τέχνη δεν υπάρχει, ποτέ κανείς δεν έφτασε αυτή την κορυφή που έφτασε η Κάλλας. Αλλά την ίδια στιγμή συνέβαινε πάντα μια τραγωδία στη ζωή της. Είχε αυτή την πυξίδα και μελετούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ και κατάφερε να κάνει τον εαυτό τους αυτό που θέλησε η ίδια, δηλαδή να τον αλλάξει».

«Ένας καινούργιος τρόπος δουλειάς που επιμελήθηκε και συντόνισε ο Νέλσον Λούκας είναι το I Got It Tho». Σε αυτό το project όλα τα κομμάτια της δημιουργίας χωρίστηκαν σε πάρα πολλά κομμάτια και το ανέλαβε όλο να το φέρουν εις πέρας από την παραγωγή, την υλοποίηση έως την επικοινωνία άτομα με και χωρίς αναπηρία.

Η Ελένη Δημοπούλου και ο Σταύρος Καπετάνιος συζητούν με τον Στέλιο Παρρή για την προσβασιμότητα στην τέχνη και τη συνύπαρξη, με αφορμή την καλλιτεχνική δράση της μεικτής καλλιτεχνικής ομάδας Εν δυνάμει με ανάπηρα και μη ανάπηρα άτομα.

«Ένα άτομο με αναπηρία έχει πολύ συγκεκριμένες ανάγκες, πολύ συγκεκριμένες προσδοκίες, φιλοδοξίες, είναι ένα άτομο εν δυνάμει να κατακτήσει έναν κόσμο και δυστυχώς κοινωνικά αυτό δεν μπορούμε να το πετύχουμε, αν δεν διαμεσολαβήσουν κάποιοι άνθρωποι που ανοίγουν αυτές τις πόρτες που αγωνίζονται γι’ αυτό το δικαίωμα.

Ανάπηρος είναι αυτός που δεν έχει τη δυνατότητα να έχει όλες τις επιλογές που γεννάει η καρδιά του να έχει, χρειάζεται έναν άνθρωπο να διαμεσολαβεί γι’ αυτόν», μοιράζεται στο podcast η Ελένη Δημοπούλου.

Στο podcast επικοινωνούν τηλεφωνικά σε απευθείας σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη με τη Θεανώ Κόντα, μέλος της ομάδας Εν δυνάμει μιλώντας για την εμπειρία της στο I Got It Tho και το δικό της «καλλιτεχνικό άγχος».

Ο Σταύρος Καπετάνιος μιλώντας για την έκθεση σύγχρονης τέχνης «Ζώα Ζώα & Πόρτες» της LLoxy, την καλλιτέχνιδα και performer με σύνδρομο Down, στην πρώτη της ατομική έκθεση στην Αθήνα, στο OKAY Initiative Space αναφέρει σχετικά:

«Τα έργα της είναι δυναμικά. Εκεί είναι μια απάντηση να δούμε μέσα από την τέχνη της Λωξάνδρας. Είναι περφόρμερ, αυτοδίδακτη ζωγράφος… Βλέπουμε πράγματα στην εικαστική φόρμα που αναδύονται πέραν του conceptual, δηλαδή η ικανότητα πέραν της ικανότητας».

Η Ελένη Δημοπούλου (μητέρα της Lloxy/Λωξάνδρας Λούκας) μοιράζεται για όλο το έργο της ομάδας Εν δυνάμει:

«Έχουμε ένα χρέος εφόσον η ομάδα Εν δυνάμει έχει μία κοινότητα, όπως όλες οι κοινότητες είμαστε μία κοινότητα που υποστηρίζει τη δυνατότητα. Δεν μπορώ να υποστηρίξω τη δυνατότητα αν δεν δείξω την πορεία. Ότι από εκεί έφτασες εκεί, άρα όλοι μπορούνε να ξεκινήσουν και να φτάσουν εκεί, έχουν τη δυνατότητα, Μέσα σε αυτή την επικοινωνία της δυνατότητας είμαστε λίγο υποχρεωμένοι να πούμε ναι η Λωξάνδρα έχει σύνδρομο down αλλά αυτό δεν την σταματά με τίποτα. Που σημαίνει ότι αν μία Λωξάντρα μπορεί να παίξει στο Εθνικό ή μπορεί να κάνει έκθεση ή μπορεί…κι άλλοι άνθρωποι μπορούν με το ίδιο θέμα κι αυτό ανοίγει έναν πολύ ωραίο κόσμο για όλους εμάς τους γονείς, γιατί μιλάμε για την αναπηρία.

Αυτός ο δρόμος από την απελπισία στο πόσο ευτυχισμένη είμαι που την έχω πρέπει να αναγραφτεί. Ναι γεννήθηκε ένα κορίτσι με σύνδρομο down το 1992 αλλά το 2024 είναι μια σπουδαία προσωπικότητα αλλά δεν μπορούμε να ξεχνάμε την αφετηρία, για κανέναν άνθρωπο».

Αναλύει τον μύθο, το έργο και τις προεκτάσεις του στο σήμερα. Τα ερωτήματα, τα διλήμματα και τα διακυβεύματα των Ικέτιδων, για τις αρχές της αθηναϊκής δημοκρατίας. Τι ήθελε να μας περάσει ο Αισχύλος:

«Δεν είναι φεμινιστής ο Αίσχυλος...», λέει η Μαριάννα Κάλμπαρη στο Podcast. «Το έργο μιλάει για τα κορίτσια που προσπαθούν να αποφύγουν τη μοίρα τους, που η μοίρα τους είναι ο γάμος. Μιλάει για τη σεξουαλικότητα των κοριτσιών και για το πώς ελέγχεται αυτή.»

«Οι Ικέτιδες είναι έργο που το επέλεξα, γιατί πιστεύω ότι σήμερα με τον τρόπο που αλλάζει η κοινωνία φωτίζεται με έναν άλλο τρόπο που αξίζει πολύ τον κόπο να τον δούμε.

...Το έργο στ' αλήθεια μιλάει για το γιατί: ό,τι υπάρχει και σήμερα στην κοινωνία, κι ας αλλάζει... είναι πολύ βαθιές οι ρίζες του τρόπου που σκεφτόμαστε και της σεξουαλικότητάς μας, του τρόπου που εντοπίζουμε τη σεξουαλικότητά μας, τα ταμπού και τα στερεότυπα που υπάρχουν, από κάπου ξεκινάνε, δεν φυτρώνουν ξαφνικά. Ξεκινάνε από τόσο μακριά...

«Σπουδαία ζητήματα θέτει το έργο μέσα από τον ποιητικό δρόμο: ανοίγει μία τεράστια συζήτηση μέσα από τις αρχές της δημοκρατίας, της μετανάστευσης, της προσφυγιάς, του τι σημαίνει γυναίκα και γιατί υπάρχει αυτή η προαιώνια πάλη των φύλων.»

Για το ΜeToo η Μαριάννα Κάλμπαρη αναφέρει: «Είμαι ακτιβίστρια, με αφορά. Η γενιά η δική μου μεγάλωσε παίρνοντας δεδομένα κάποια πράγματα, η κοινωνία έβαζε ζητήματα, δεν αναρωτιόμασταν, έτσι είναι. Ξαφνικά είχαμε την τύχη να γυρίσει ο διακόπτης στο κεφάλι μας. Σοκ ευχάριστο το MeToo. Πάρα πολλά δεν τα έβλεπα, είναι πολύ εύκολο να μην αναρωτιέσαι, όταν μαθαίνεις καλά το σύστημα, από πολύ μικρή ηλικία, πώς λειτουργεί, ποια πρέπει να είναι η θέση σου, ποια πρέπει να είναι η πορεία σου, ο ρόλος στο κοινωνικό σύστημα».

Μιλάει για το νέο Μουσείο Καρόλου Κουν στην Πλάκα, έναν χώρος που θα στεγάσει όλη την κληρονομιά του Κουν ενώ για το Θέατρο Τέχνης μοιράζεται η Μαριάννα Κάλμπαρη στο podcast:

«Τα πράγματα είναι στην κόψη, το Θέατρο Τέχνης υπάρχει από θαύμα, γιατί δεν γίνεται να πορεύεσαι με αυτό τον τρόπο σε ένα τοπίο που γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικό με εμπορικούς όρους... To Θέατρο Τέχνης πρέπει να είναι σταθερή αναφορά στο νεότερο ελληνικό πολιτισμό».

Ποιος είναι ο μεταπωλητής έργων τέχνης, ποιος ο αντικέρ, ποιος ο παλαιοπώλης, τι γίνεται στα παζάρια τέχνης;

«Στα μαγαζιά μας, μεταφέρουμε πολιτισμό»: Η Πέγκυ Λούτου αναλύει ποια είναι η διαδικασία ενός έργου τέχνης, από τη στιγμή που ένα έργο έρχεται στα χέρια ενός αρχαιοπώλη κι έμπορου έργου τέχνης. Από την προέλευση, την έρευνα για τη γνησιότητα ενός έργου και από ποιον προέρχεται σε συνεργασία με τους συντηρητές φτάνοντας μέχρι τη δευτερογενή αγορά τέχνης του έργου.

«Δεν είναι ακριβά όλα τα έργα τέχνης, τα έργα πολιτισμού». Ποιος είναι ο Έλληνας καλλιτέχνης που έχει κάνει ρεκόρ στο «χρηματιστήριο» της τέχνης»;

Η Πέγκυ Λούτου μιλάει για το Σωματείο Αρχαιοπωλών και Εμπόρων Έργων Τέχνης της Ελλάδος που ιδρύθηκε το 1930, τον σκοπό του και πώς εμπορεύονται τα έργα σύμφωνα με τα διεθνή δεδομένα από αρχαία αντικείμενα έως σύγχρονη τέχνη και απευθύνονται σε μουσεία, πολιτιστικά ιδρύματα, φιλότεχνους, συλλέκτες, διακοσμητές και αρχιτέκτονες. «Τι σημαίνει άχρονη τέχνη;»

Η συζήτηση φτάνει και στον Αλέξανδρο Ιόλα αναφέροντας: «Ο Ιόλας είχε μια εσωτερική ευφυία, πολλοί λίγοι πάνω στη γη έχουν αυτό το χάρισμα».

Η Πέγκυ Λούτου μοιράζεται το πώς δημιουργείται η συλλογή στον χώρο/γκαλερί τέχνης: «Η γκαλερί είναι η συζήτηση και το στύψιμο του γκαλερίστα, του ντίλερ με τον καλλιτέχνη και αυτό που θα δω αποτυπωμένο στον τοίχο».

​«Πόσο όμορφη είναι η Αθήνα μέσα από τα κτίρια της αλλά κυρίως τους ανθρώπους της και τις ιστορίες τους​ διασώζοντας τις προσωπικές μαρτυρίες​». Η Ειρήνη Γρατσία μιλάει για τη ΜΟΝUΜΕΝΤΑ ​​κ​αι ποια είναι η διαδικασία για να απευθυνθούμε σ​ε αυτήν , ώστε να διαφυλάξει κατεδαφίσεις κτιρίων που έχουν αρχιτεκτονική αξία:

​«Κατεδαφίζονται τα πάντα​… φεύγει η αρχιτεκτονική που χρονολογείται στις δεκαετίες του ’20 και του ’30 και μεταπολεμικά, όλες οι ισόγειες, δι​ώροφες κατοικίες ακόμα και τα νεοκλασικά κατεδαφίζονται χωρίς αιδώ, στο πλαίσιο της αντιπαροχής, της ανοικοδόμησης χωρίς να έχουμε αποφασίσει ως πολιτεία τι θέλουμε να σώσουμε από αυτό το απόθεμα που δεν έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο​», μοιράζεται στο podcast.​ ​«Έχουν σωθεί κτίρια όταν υπάρχει έντονη η αντίδραση του κόσμου».

​«Για την καταγραφή των κτιρίων της Αθήνας που χτίστηκαν ​κ​ατά την περίοδο 1930 – 1940, μέσα σε τρία χρόνια είναι 11.500 χιλιάδες κτήρια, δεν είναι ούτε το 20% όσων είχαν κτιστεί. Έχουν κατεδαφιστεί τουλάχιστον 80.000 κτίρια​». ​Στο podcast γίνεται αναφορά στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας και στα αρχιτεκτονικά διαμάντια του Κολωνού, του Πειραιά, τα Ιλίσσια και τις ιστορίες τους μέσα από τους ανθρώπους της​.​

«​Η εργολαβική διαχείριση κι εκμετάλλευση της γης που θα καθορίσει τη μορφή της πόλης, την κατέστρεψε την Αθήνα αυτό μεταπολεμικά κι έρχεται να την καταστρέψει και τώρα​. Δεν είναι θέμα ιστορικότητας αλλά κι επιβίωσης στο θέμα της κλιματικής αλλαγής​».

H ΜΟΝUΜΕΝΤΑ προστατεύει τη φυσική και αρχιτεκτονική κληρονομιά Ελλάδας και Κύπρου με δράσεις που περιλαμβάνουν παρεμβάσεις για την προστασία των μνημείων, των ιστορικών κτηρίων και του τοπίου, με ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα και δραστηριότητες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Δημιουργούν μητρώο κτιρίων από την επιτόπια καταγραφή, τη βιβλιογραφική και αρχειακή έρευνα, συγκεντρώνοντας φωτογραφίες, σχέδια και προφορικές μαρτυρίες για την ιστορία των κτηρίων, ακόμα και των κατεδαφισμένων.

Τι αφορά η Βιομηχανική Αρχαιολογία; «Αφορά τη μελέτη του τρόπου που παρήγαν και ζούσαν οι άνθρωποι στην περίοδο της εκβιομηχάνισης, από τη Βιομηχανική Επανάσταση και μετά, από τα μέσα 18ου αιώνα μέχρι και σήμερα», μοιράζεται στο podcast, η Δρ. ιστορικός – πρόεδρος Ελληνικού Τμήματος TICCIH, Μαρία Μαυροειδή.

Αναλύεται το βιομηχανικό φαινόμενο στην Ελλάδα, οι «περιπέτειες» της βιομηχανικής αρχαιολογίας και η ανάπτυξή της στον χρόνο σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο. Οι ιστορικοί μελετούσαν την ανάπτυξη της βιομηχανίας στην Ελλάδα, ξεκινώντας από την Ερμούπουλη και τον Πειραιά και προσπαθούσαν να αναδείξουν ένα υποφωτισμένο έως ανύπαρκτο κομμάτι της ιστορίας μας.

«Υπάρχουν οι υλικές και οι άυλες διαστάσεις της βιομηχανικής κληρονομιάς, όπως είναι οι άνθρωποι, η τεχνογνωσία τους, η εργασιακή εμπειρία τους, η ζωή τους μέσα και έξω από το εργοστάσιο». Η ιστορικός-βιομηχανική αρχαιολόγος Μαρία Μαυροειδή μιλάει για τα στοιχήματα του μέλλοντος: «Για να μπορέσουμε να σώσουμε την ουσία αυτού που αποκαλούμε βιομηχανική κληρονομιά πρέπει να την αντιμετωπίσουμε ολιστικά: δεν υπάρχει βιομηχανική κληρονομιά χωρίς τον άνθρωπο που έβαλε μπροστά τις μηχανές, τους εργάτες, τον βιομήχανο που έβαλε τα κεφάλαια…»

Απαντά στα ερωτήματα: Τι είναι σήμερα η Βιομηχανική κληρονομιά και ποιος είναι ο πιο σύγχρονος ορισμός της; Τι μας απασχολεί σήμερα; Ποια είναι τα κριτήρια για την επανάχρηση των βιομηχανικών χώρων; «Είναι οι ανάγκες των ανθρώπων και της περιοχής που βρίσκονται… Να διασωθούν χωρίς να διαγράψουμε την ταυτότητα και την ιστορία του βιομηχανικού χώρου».

​Η Μαρία Μαυροειδή ​είναι ​ιστορικός-βιομηχανική αρχαιολόγος, σπούδασε ιστορία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη βιομηχανική αρχαιολογία στο Ινστιτούτο Ironbridge του Πανεπιστημίου Birmingham και εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή στη Σχολή Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστήμιου Αιγαίου (2010), με θέμα την ιστορία της ελληνικής μηχανουργίας. Ασχολείται συστηματικά με την έρευνα και την τεκμηρίωση της βιομηχανικής κληρονομιάς, τη διάσωση και ταξινόμηση αρχείων βιομηχανικών επιχειρήσεων και την προφορική ιστορία. Έχει αναλάβει την επιστημονική επιμέλεια εκθέσεων με θεματικές κυρίως τη βιομηχανική κληρονομιά και έχει συμμετάσχει στη συγγραφή επιστημονικών βιβλίων. Είναι πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Επιτροπής για τη ​Διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς (TICCIH). Σήμερα είναι υπεύθυνη του Ιστορικού Αρχείου ΔΕΗ.

Κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στο αρχαίο παρελθόν και μαθαίνουμε ότι η αναπηρία στην αρχαιότητα υπήρχε και ήταν ορατή, μπορεί να μην είχαν τη συμπερίληψη κατά νου οι αρχαίοι μα δεν απέκλειαν τους ανάπηρους, υπήρχε ορατότητα όπως και επιδόματα. 

Στεκόμαστε για λίγο πάνω στη ράμπα που συνέδεε την αρχαία Αγορά με την Ακρόπολη και παρατηρούμε όπως ο Παυσανίας ότι όλοι είχανε πρόσβαση στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Πατάμε ακόμα και στην τσιμεντένια διαδρομή που όμως κάνει την Ακρόπολη ακόμα πιο προσβάσιμη. 

Μιλάμε ακόμα για τη νοηματική γλώσσα και το πώς εξαιτίας της έκθεσης «Μια Αρχαιολογία της Αναπηρίας» δημιουργήθηκαν νέα νοήματα για ιστορικούς χαρακτήρες στην ελληνική νοηματική γλώσσα, ώστε να συμπεριλαμβάνονται και οι ανάπηροι συμπολίτες μας στην ανάγνωση της ιστορίας τους.  

Ο Δημήτρης Δημητριάδης, αφοσιωμένος στην «εξερεύνηση» του μέλλοντος, ειδικός στον σχεδιασμό των εταιρειών «του αύριο» και ερευνητής στην Ειδική Γραμματεία Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού στην Προεδρία της Ελληνικής Κυβέρνησης, αναλύει τις πιο δυνατές τάσεις της εργασίας και τα ρομπότ.

Τι γίνεται σήμερα όταν δίνουμε πρόσβαση στη γνώση στα σημερινά παιδιά; Θα πάρει το ΑΙ τις δουλειές μας; Ο Δημήτρης Δημητριάδης μιλάει για το βασικό skill της ανθρωπότητας, το ΑΙ, τα σημερινά παιδιά Generation Α, τη μελέτη των τάσεων και το ΙΑ (Intelligence Augmentation) δηλαδή πώς μπορούμε να επαυξήσουμε τη δική μας νοημοσύνη και να έχουμε ποιοτικότερο χρόνο γι' αυτά που έχουν αξία.

«Ο άνθρωπος ως ον θέλει να αποφύγει το "friction", δεν θέλει καθόλου την τριβή, θέλει να πάει προς την άνεσή του, ο εγκέφαλος του λειτουργεί έτσι, γιατί η εξελικτική πορεία δεν χρειάζεται αυτό το skill για να πάει παρακάτω. Αυτό που χρειάζεται είναι να μάθει να ξεμαθαίνει, το re-skilling, up-skilling, cross-killing, δηλαδή να μαθαίνω νέες δεξιότητες, να προσαρμόζω τις παλιές δεξιότητες με καινούργια εργαλεία, να αλλάξω λίγο τον τρόπο που σκέφτομαι με νέες προϋποθέσεις, αυτή είναι η μεγαλύτερη δεξιότητα που θέλουμε να μάθουν και τα παιδιά και οι ενήλικες για να προσαρμοστούν, όταν έχουμε εκθετικές τεχνολογίες που έρχονται με ταχύτητα φωτός.»

Ο Δημήτρης Δημητριάδης μιλάει για το βιβλίο «2049 -Οδηγίες χρήσης για το μέλλον της ανθρωπότητας» και τον σκοπό του:

«Το 2049 είναι το σημείο που σταματούν όλες οι μελέτες»

«Σκοπός είναι να φτιάξουμε ένα εγχειρίδιο επιλογών που να σε προετοιμάζει για την αβεβαιότητα ως συνθήκη προόδου.»

«Το ANIMASYROS ήθελε από την αρχή να εγκαταστήσει όλους αυτούς τους ανθρώπους που ερχόμαστε από όλη την Ελλάδα και από όλο τον κόσμο και δημιουργούμε το φεστιβάλ οργανικά μέσα στην τόσο φιλόξενη κοινωνία της Σύρου, η οποία διψάει για πολιτισμό, διψάει για κοινωνική συνεύρεση και διψάει για ανταλλαγή ιδεών ερεθισμάτων, συμπαθειών».

Ο Πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων ANIMASYROS Βασίλης Καραμητσάνης μιλάει στον Στέλιο Παρρή για την «ανοιχτή γιορτή για το παγκόσμιο animation», τα highlights της 16ης χρονιάς αλλά και για την Σύρο, «ένα μέρος που κλείνει όλα τα στερεοτυπικά κουτάκια του greekness».

«Το ελληνικό animation ιδίως τα τελευταία χρόνια έχει μια προνομιακή θέση και εκτός τούτου έχει γίνει ένα ετήσιο ραντεβού για ανθρώπους που δεν είναι απαραίτητα στην επαγγελματική κοινότητα ή στον σκληρό πυρήνα του κοινού των κινουμένων σχεδίων, για ανθρώπους που θέλουν να συνδυάσουν αυτό το υπέροχο αποκαλόκαιρο σε ένα νησί, όχι κλασικά τουριστικό των Κυκλάδων, που όμως έχει τις υποδομές και τον αέρα τον κοσμοπολίτικο που αποπνέουν έτσι και αλλιώς οι Κυκλάδες και βεβαίως το βασικότερο από όλα για μένα ότι έχουμε εντάξει την τοπική κοινωνία DNA-κα θα έλεγα πια σε αυτό που αποκαλούν οι Συριανοί το ”ANIMA”.»

Ανατρέχοντας στην έναρξη της φεστιβαλικής του δραστηριότητας θυμάται ότι «το αρχικό μικρόβιο των φεστιβάλ προήλθε από την σχέση μου με το Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονικης αρχικά ως εθελοντής», ενώ με αφορμή την υποψηφιότητά του στον Δήμο Αθηναίων σημειώνει: «Είναι ένα πράγμα για το οποίο έχω προσπαθήσει αρκετά, έχω και ανασφάλεια αλλά έχω και ελπίδα. Αν βρεθώ σε κάποια θέση τέτοια που ο δήμαρχος με καλέσει να στηρίξω κάποια δημοτική λειτουργία προφανώς νομίζω ότι η εμπειρία μου, η γνώση μου και η προτίμησή μου θα ήταν ο πολιτισμός.»

Ξεκινώντας από το όνομά του και τι είναι αυτό το Α στο Χρήστος Α. Χωμενίδης μοιράζεται τον τρόπο που δημιουργεί τα έργα του και πώς προετοιμάστηκε για το τελευταίο του μυθιστόρημα «Η δίκη Σουάρεφ» πηγαίνοντας στις φυλακές Κορυδαλλού, παρακολουθώντας δίκες, ενώ για ένα χρόνο πηγαινοερχόταν σε δικηγορικό γραφείο. Μιλάει για τον ήρωα του βιβλίου του, τον Καλαμπαλίκη και τα λεγόμενά του, τη βραβευμένη «Νίκη» του και ποιο θα είναι το βιβλίο που θα σύστηνε σε ένα 15χρονο παιδί.

«Όλη η δουλίτσα γίνεται παρατηρώντας τον κόσμο, ακούγοντας τι σου λέει ο άλλος.»

«Γράφω one of αλλά κάθε παράγραφο, κάθε πρόταση σχεδόν τη γράφω 10-15 φορές, μοιράζεται ο Χρήστος Χωμενίδης στο podcast για τον τρόπο που γράφει. «…Όσα είναι σημαντικά για την οικοδόμηση ενός μυθιστορήματος δεν μπορείς να τα ξεχάσεις, αυτά τα οποία ξεχνάς είναι όσα δεν έχουν σημασία.»

Πιάνουν συζήτηση για τη δύναμη του λόγου, την εποχή του politically correct, την ελληνική τηλεόραση, τα σήριαλ που του αρέσουν, ποιο βιβλίο θα ‘θελε να γίνει κόμικ, το gentrification της Αθήνας έως την άποψή του για τον γάμο και τη μονογαμία. Μοιράζεται στο podcast μία ανάμνησή του με τη Λένα Πλάτωνος, την πλάκα που έπαθε διαβάζοντας πρώτη φορά Ιούλιο Βερν, τη γειτονιά που μεγάλωσε στη Δροσοπούλου και πώς ο κόσμος των βιβλίων ήταν η μόνη του εφικτή διασκέδαση.

«Ο κόσμος δεν μπορεί να μπει σε κανόνες κι εμείς να είμαστε οι ιεροκήρυκες της χρηστοήθειας».

«Η λογική της μαφίας μπήκε καθαρά ως αντιστάθμισμα της έννοιας της ηθικής που ήθελα να αναδειχθεί, όχι με την εκκλησιαστική έννοια, αλλά με την πολιτική ορθότητα και με το κατά πόσο σήμερα έχουμε κρατήσει τους ελάχιστους άγραφους κανόνες στις μεταξύ μας επικοινωνίες, αισθάνομαι ότι δεν μπορούμε να συνδεθούμε. Μου λείπει η εποχή του ρομαντισμού, της κασέτας…», μοιράζεται μαζί μας ο Χάρης Βασιλάκος.

Με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα ύστερα από το «Εκεί Που Πετάει Ο Νους» και την «Κλεψύδρα», ο Χάρης Βασιλάκος συζητάει με τον Στέλιο Παρρή για το Μοντεπουλτσιάνο της Τοσκάνης, την πηγή του κρασιού, τη Βαμβακού της Λακωνίας που ίδιος ζει και είναι ιδρυτικό μέλος της αναβίωσής της και την «ευτυχιοκρατία που πάσχουμε».

«Το μυθιστόρημα αυτό είναι ένα ξεβράκωμα, ακόμα κι όταν δεν έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία», μοιράζεται ο Χάρης Βασιλάκος.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Ο Τίτο είναι αυτός που συγκεντρώνει αυτό που σήμερα λέμε βιτρίνα.», αναφέρει στο podcast ο Χάρης Βασιλάκος για τον ήρωα του βιβλίου του. «Υπάρχει δικαίωση στα περισσότερα πρόσωπα του έργου».

Τι μπορεί να συνδέει μια γυναίκα που υφίσταται το μαρτύριο του πνιγμού στα παγωμένα νερά μιας σκουριασμένης μπανιέρας, έναν νεαρό άνδρα που βρίσκεται νεκρός και αλυσοδεμένος στη λίμνη Τραζιμένο, κι έναν αδίστακτο εκτελεστή που σημαδεύει τον αρχηγό της μαφίας κι ετοιμάζεται να τραβήξει τη σκανδάλη; Η τελετή αναγόρευσης του ηλικιωμένου Τίτο σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης, στέκεται η αφορμή να έρθουν στο φως αλήθειες που κανείς δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει.

Omertà. Ένα λογοτεχνικό θρίλερ δράσης με φόντο τους σκοτεινούς δρόμους του Παλέρμο, τους λόφους του Μοντεπουλτσιάνο και τους αμπελώνες της Τοσκάνης. Μία ακραία ερωτική ιστορία, όπου τα όρια ανάμεσα στην εκδίκηση, τη δικαιοσύνη και την ηθική παραμένουν δυσδιάκριτα. Μια εξομολόγηση με διαδρομές που διασταυρώνονται, συνδέουν το παρελθόν με το παρόν και καθορίζουν το μέλλον. Άλλωστε, κάθε ιστορία κρύβει κι ένα μυστικό. Η αποκάλυψή του σηματοδοτεί το τέλος.

Ο Αύγουστος Κορτώ μιλάει στον Στέλιο Παρρή για την αγάπη του για το ελληνικό τραγούδι, πώς προέκυψε η «Τσιτσιμπού, η μάγισσα της πίστας», το νέο του βιβλίο γραμμένο με τη λαχτάρα, να δείξει μέσα από την ιδιότυπη ιστορία αυτής της γυναίκας, τι σημαίνει σεβντάς μουσικός.

«Θα μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο ένας χαρακτήρας σαν την Τσιτσιμπού να μιλάει σαν να έχει μάθει απ’ έξω τον Τριανταφυλλίδη, είναι του ’36 γεννηθείς, αποκλείεται να ήξερε το γεννηθείσα, ένα άκουσε, ένα έμαθε», λέει ο Αύγουστος Κορτώ. «Για μένα δεν υπάρχει ανθρώπινο δημιούργημα που να ξεπερνάει τη μουσική. Τίποτα. Όλα τα βιβλία του κόσμου, όλα τα ποιήματα του κόσμου, όλες οι ταινίες του κόσμου, τίποτα. Η μουσική είναι πάνω απ’ όλα. Δηλαδή χωρίς αυτήν θα ήμασταν τελείως μα τελείως ξεβράκωτοι και τελείως απελπισμένοι».

«Αν υπήρχαν συλλογικές συμβάσεις εργασίας πολλά από τα προβλήματά μας θα είχαν σίγουρα λυθεί ή τουλάχιστον θα ήταν σε μια πολύ καλύτερη κατάσταση. Το να αφήνουμε αθωράκιστο το επάγγελμα μας… διαρκώς θα εμφανίζει προβλήματα». 

«Οι απεργίες είναι ίσως το υπέρτατο εργαλείο των εργαζομένων, να ασκούν πιέσεις. Δεν βρεθήκαμε τυχαία εδώ, έχουμε προκηρύξει και έχουμε κατέβει σε 48ωρη απεργία που είχε χρόνια να δει ο κλάδος, έχουμε κάνει δυο 24ωρες απεργίες και έχουμε πάρει απόφαση για μια νέα απεργία εάν χρειαστεί».

«Είμαστε ίσως η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως μία απ’ τις ελάχιστες που δεν έχει ένα πανεπιστήμιο μια Ανώτατη Σχολή Παραστατικών και Οπτικοακουστικών Τεχνών».

«Όλη αυτή την παθογένεια, όλα αυτά τα χρόνια η γενιά μας προσπαθεί να παλέψει ότι θέλουμε να δείχνουμε μια καλή εικόνα για την οικογένειά μας, για τη χώρα μας και πόσο τα πράγματα λειτουργούν. Μεταξύ μας μην κοροϊδευόμαστε δεν έχουν και την καλύτερη των εντυπώσεων οι φίλοι μας, οι συνάδελφοι μας στο εξωτερικό, ξέρουν πραγματικά τι συμβαίνει κι όχι μόνο για τώρα, για το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα. Χρόνια γνωρίζουν πώς παλεύει ο ελληνικός πολιτισμός να επιβιώσει, δεν έχουμε φτιάξει ένα ωραίο ψέμα για τους φίλους μας στο εξωτερικό κι έχουμε λάβει κύμα στήριξης».

«Τώρα θα μας ακούσετε» είναι το σύνθημά τους και εμείς ακούμε τις φοιτήτριες δραματικών σχολών Αναστασία Σλαφκίδου (Εθνικό Θέατρο), Μαρία Αλεξοπούλου (Θέατρο Τέχνης) και Νάντια Μπαϊμπά (Ωδείο Αθηνών) της κατάληψης Τσίλλερ. Ακούμε τα αιτήματα, τις θέσεις και τα όνειρά τους.

«Ελπίζουμε όσο προχωράει όλο αυτό που κάνουμε να βλέπει και ο κόσμος τους λόγους για τους οποίους διεκδικούμε ό,τι διεκδικούμε, να αναρωτηθούν γιατί επιλέγω την τέχνη και να έρθουν πιο κοντά». Αναστασία Σλαφσκίδου …Τσίλλερ.

«Να συμπαρασύρουμε με αυτό το κύμα που έχει δημιουργηθεί κι άλλους κλάδους που μπορεί να ήταν ένα βήμα πριν κάνουν κάτι τέτοιο και δεν το είχαν σκεφτεί ποτέ», συμπληρώνει η Μαρία Αλεξοπούλου …Τσίλλερ.

«Ελπίζω να μην μείνει ένα ποντκαστ ή ένα ιστορικό γεγονός ή κάτι που γράφτηκε και να επηρεάσει τον κόσμο, γιατί δεν αφορά μόνο εμάς τους καλλιτέχνες αφορά όλη την κοινωνία. Κάπως να ξυπνάμε λίγο». Νάντια Μπαϊμπά …Τσίλλερ.